paź
Moi podopieczni
Jechaliśmy już ponad pięć godzin. Pociąg monotonnie kołysał się na wirażach a usypiający stukot kół sprawiał, że wszyscy albo drzemali z otwartymi ustami, albo z półprzymkniętymi oczami wlepiali wzrok w wierzchołki gór przesuwające się leniwie za oknem. W przedziale panowała cisza, dało się jedynie słyszeć oddechy śpiących; czasem ktoś poprawił się na siedzeniu, wywołując delikatny szmer w pomieszczeniu. Zamknięte okna i ostre, zimowe słońce czyniły wewnątrz pociągu atmosferę kanikuły; leniwej, sennej i monotonnej. Na ostatniej stacji wysiedli prawie wszyscy, zostali jedynie jacyś miejscowi handlarze-pół Cyganie, pół Rumuni, którzy kręcili się po pociągu. Jechaliśmy a raczej tłukliśmy się praktycznie sami – górską linią, na której pociąg nie przekracza 30 km/h. Read the rest of this page »
Rozejrzałem się po przedziale – było nas w sumie sześć osób. Marysia, Anka, Jacek, Mariusz, Paweł i ja, ich opiekun. Dostałem ich – grupę młodych muzyków z mojego powiatu – pod opiekę na czas wojewódzkiego konkursu młodych talentów. Nie znali się wcześniej; takie wyjazdy służyć miały integracji młodych talentów.
- Czy oni tacy młodzi? – zastanawiałem się w myśli. Zerknąłem w rozpiskę, którą dał mi mój szef-kierownik wydziału szkół artystycznych w tutejszym kuratorium, wręczając mi wczoraj zaledwie polecenie wyjazdu służbowego.
Marysia – szczupła osiemnastolatka. Miała na sobie krótką dżinsową spódniczkę, pod nią białe rajstopki a na ramiączka zarzuciła sportową, bawełnianą bluzkę. Teraz śpiąc oparła głowę o ramię Jacka, starszego o rok kolegi z tej samej szkoły, który wpatrywał się gdzieś za okno.
